De fiets rijdt weer als nieuw.

Calabrië heeft hele mooie natuur

Op woensdag is een nieuw achterwiel eindelijk aangekomen en werd meteen gemonteerd. Het fietsen naar Taranto gaf het gevoel, dat het nu goed is met de fiets. Daar aangekomen , wilde ik alvast een trein kaartje kopen voor de volgende dag. Helaas mocht mijn fiets niet mee op de gekozen intercity. Dan maar met een regionale trein verder. Het was al snel duidelijk, dat ik Lamezia Terme niet in één dag zou kunnen bereiken. Na wat puzzelen was Cosenza het alternatief. Hier zou ik op vrijdag ochtend weer op de originele route verder kunnen. De trein reis duurde van 10:10 tot 19:08 met drie keer overstappen.

Vrijdag heerlijk gefietst en dan naar mijn Ostello, Deze blijkt te staan in een klein dorpje, San Donato Di Ninea gebouwd tegen een steile berghelling aan. Het was een heel avontuur de Ostello te vinden. Na een uur in de buurt van de kerk gezocht te hebben, sprak een oud mevrouwtje mij voor de 2e keer aan. Toen pas begreep ze dat ik geen Italiaans sprak en nam me letterlijk bij de hand. Zij riep wat en prompt hingen er een aantal mensen uit het raam. Ik stond nagenoeg voor de Ostello maar kon dat niet zien het leek een onderkomen gebouw. Een jonge dame kwam naar buiten en met Google translate hebben we toen gecommuniceerd. Het gebouw van binnen was ontzettend mooi gerestaureerd en blijkt tot een soort cooperative te behoren, die gelieerd is aan de kerk, Chiesa Santissima di Trinita. Ik ben de enige gast en mij werd een restaurant net buiten het dorp aangeraden, namelijk het enige binnen een half uur fietsen. Toen ik wide vetrekken sprak de jonge dame me aan en bood me aan te zorgen voor Penne als avondeten. Dit aanbod heb ik natuurlijk niet afgeslagen. De verassing was, dat er ook nog een toetje kwam, zie foto. De volgende ochtend mocht ik bij vertrek zelf bepalen hoeveel ik voor het avondeten wilde betalen. Dit alles te samen maakte het tot een onvergetelijk verblijf.

Zaterdag ochtend begon met een pittige klim. Deze bevindt zich geheel in Riserva Statale Valle del Fiume Argentino. Ik begon met 800 m stijgen over een lengte van 8 km. De laatste 3 km waren een rotsachtig stenen pad. Daarvan waren meer dan 500 m zo steil en rotsachtig, dat ik de fiets naar boven moest duwen. De afdaling had een lengte van 13 km en was lastig omdat er hele stukken het pad door  moder overspoeld was. Ik heb 4,5 uur bnodig gehad voor 20 km. Maar het was een geweldige ervaring. aangekomen in Laino Borgo, hoor ik ineens Jan – Jan roepen. het zijn José en Jan. ook zij hebben ervoor gezorgd dat ze tijdens hun vakantie mij kunnen ontmoeten en aanmoedigen.

Nu zondagochtend heerlijk in het zonnetje met een café het blog schrijven. straks bij José en Jan lekker een borreltje drinken en barbecuen.

Dit vind je misschien ook interessant: