De donaties blijven achter bij mijn inspanningen.

Zoek je rust ga naar Basilicata 

Er is in de afgelopen 2 weken € 200 binnengekomen, wat maakt dat de totaal stand € 9.500 is. Dit valt een beetje tegen. 2e pinksterdag was het begin van de 2e helft van mijn tocht. Als nu alle volgers van mijn tocht en hun gezinsleden eens € 0,25 per dag doneren. Dit is niet veel, maar met 38 dagen te gaan is dit € 9,50 per persoon. En met ruim 250 volgers levert dit een aardig bedrag op.

Maandag ben ik vertrokken uit Laino Borgo, Calabrië, om eerst wat te klimmen en daarna rustig af te dalen. Er volgde een heel mooi fietspad, dat is aangelegd op een oude spoorlijn. De hoog gelegen spoorlijn telde een aantal bruggen en tunnels en gaf je een heel mooi uitzicht op het dal naar het westen. Net voor Lagonegro hield het fietspad op bij de zoveelste tunnel. Je kon even verderop wekzaamheden zien aan een oude spoorbrug. Het traject wordt langzaam maar zeker verder uitgebouwd.

Op dinsdag was het stralend weer bij mijn vertrek. De route loopt door het nationaal park Cielento en is grotendeels in Basilicata. Na een relatief rustige stijging op asfalt door een open landschap kwam de afdaling. Deze liep geheel door loofboom bossen. Hier liepen ook her en der koeien te grazen. Een boer was bezig met zijn kudde en sprak mij aan. Uit zijn woorden en gebaren kon ik opmaken, dat ik hindernissen tegen zou komen, maar niet welke. De eerste was een stroomdraad om het vee tegen te houden. ik heb deze los gemaakt en eventjes op de grond gelegd. Je kon het knetteren van de overspringende vonkjes horen. Een kilometer verderop was het zelfs een slagboom. Het pad was heel stenig en het water had diepe geulen gemaakt. Het was een hele kunst om telkens van de ene naar de andere kant van het pad te rijden. De geulen liepen willekeurig links, midden of rechts. Lunch bij Giuseppe, de gastheer van het restaurant Da Saro in Sanza, bestond uit een heerlijke pasta, de specialiteit van de streek. Hier kon ik mooi ook een accu wat bijladen omdat ‘s middags nog een klim op het programma stond. 104 km en 1800 hoogte meters moet kunnen op 2 accu’s, maar ik durfde het risico niet te nemen. En dat was maar goed ook. Vrij snel nadat ik met de beklimming begonnen was hoorde ik geknor. En ineens renden er een 10-tal jonge everzwijntjes over de helling, gevolgd door hun ouders. Voordat ik een foto kon maken, waren ze al in de Busch-Busch verdwenen. Snel daarna begon het te onweren. Binnen 5 minuten stonden mijn schoenen vol met water en paden veranderden in kleine wild stromende rivieren. ik schat, dat ik 2 uur zo heb gefietst. In de agriturismo aangekomen maar snel gezorgd , dat alles kon drogen. De gastheer heeft mij en een Italiaans echtpaar, Christina en Raphael, naar een restaurant gebracht. Het was duidelijk dat de communicatie in het Engels geen succes was, maar gelukkig ontdekten we dat Raphael goed Frans sprak. zij waren op een 15 daagde fietsvakantie en reden La Via Silente. Raphael bleek een verwoed fietser te zijn en had in april nog een fietstocht in de Peloponnesos gemaakt. Zijn eerste fietsvakantie was ruim 40 jaar geleden in Nederland. Het was een gezellige avond.

Dit vind je misschien ook interessant: