Bijzonder gevoel om over de Via Appia te fietsen.

Rome is een openluchtmuseum 

Iedereen zwijgt over mijn voorstel om per persoon 0,25 € per dag te doneren. Wie zwijgt stemt toe. Dus ik reken op jullie.

De route loopt eerst evenwijdig aan de kunst. Er zit zelfs een pad bij wat door de hele smalle duin loopt. Dat duinen snel veranderen zie je ook aan het pad. Van het asfalt is niet veel meer over. Deels door de zee opgeslokt of door een dikke laag stuifzand bedekt. De banden, die ik gekozen heb voor mijn tocht, zijn juist niet geschikt in het hele lose zand. Het is een raar gevoel als je trapt en je achterwiel draait rond en toch kom je niet vooruit.

Zo tegen het middag uur weer een plensbui. Gelukkig kon ik in een  bushokje schuilen. De tijd nuttig besteed om een broodje te eten en de Wim te bellen, die jarig is. Bij de laatste druppeltjes ben ik toch weer gaan fietsen. Vanaf hier heel veel gravelpaden. Zelfs een stukje survival. De distels werden steeds hoger en talrijker. Ik moest me er letterlijk doorheen duwen. Dan duikt er plotseling een riviertje op. Gelukkig zie ik een aantal stenen, die ik kan gebruiken om zonder natte voeten de overkant te bereiken. De eerste steen gaat goed, maar dan blijkt de volgende een jute zak te zijn. Ja dan krijg je ineens toch natte voeten. Naast de stenen is het water dieper dan ik gedacht had. Het was echt een uitdaging om de fiets daarna aan de overkant uit het water te krijgen. De foto laat de fiets zien in een verticale stand met het achterwiel tot bij zijn as in het water. De helling, die ik en de fiets op moesten was super stijl en spek glad. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet maar het is gelukt om boven te komen. Gelukkig was het vervolg niet zo extreem en stond ik ineens in Castel Gandolfo. Hier heeft de paus zijn buitenverblijf. Dan komt de Via Appia. Wat is dat bijzonder om over een weg te fietsen, waarvan de aanleg in 312 voor Christus is gestart. Deze brengt me naar Rome. Het is een openluchtmuseum met al die gebouwen. Forum Romanum vond ik prachtig om te zien. Behoudens in het centrum stond ik versteld van de vele fietspaden.

Op naar het hotel Boma Country house wat in het natuurpark Riserva Naturale della Marcigliana ligt.

Vanochtend ging ik mijn fiets halen om de tassen erop te hangen. Helaas moest ik eerst even de lekke band repareren. Voor het hotel in de zon was dit natuurlijk goed te doen. De receptioniste had medelijden met me en zo raakten we in gesprek over mijn tocht en Sabine. Iedereen vraagt hoe het nu met haar gaat. 

De route naar Viterbo loopt door een glooiend landschap. je ziet overal boomgaarden. Olijfbomen zijn natuurlijk dominant maar ook veel fruitbomen. In Viterbo aangekomen weer snel de blog schrijven. 

Dit vind je misschien ook interessant: